Twee verschillende berekeningen: vergelijk de binaire analyse met de gewogen gevoeligheidsanalyse.
Binaire analyse
Iedere geselecteerde soort telt volledig mee in de groepsdichtheid.
Gewogen gevoeligheidsanalyse
Primair groepslidmaatschap telt voor 1,0 en secundair lidmaatschap voor 0,5 mee.
Leeswijzer. De groepsgrafieken zijn beschrijvend. Zonder propagatie van de onzekerheid van de onderliggende soorten geven zij geen formele p-waarde, betrouwbaarheidsinterval of trendklasse.
Een Kauw kan het hele jaar in dezelfde omgeving blijven en voor voedsel toch dagelijks een flink stuk vliegen. Een Merel kan dicht bij zijn broedplek overwinteren, terwijl een andere Nederlandse Merel in de herfst wegtrekt. Bij de indeling van de 45 standvogels gaat het om dit gedrag van de Nederlandse broedpopulatie. Overwintert een groot of substantieel deel in of nabij de broedregio, dan kan de soort meetellen. De Merel staat daardoor zowel bij de standvogels als bij de korteafstandstrekkers. EURING – trekgedrag van de Merel
De binaire dichtheid in de Meijendelse broedvogelkarteringen was in 1990 ongeveer 140 territoria per km². In 2025 was dat 138. De begin- en eindwaarde liggen dicht bij elkaar. Daartussen veranderde de dichtheid bijna met een factor twee. In 2009 kwam de groep op 87 territoria per km² en in 2016 op 170. De gewogen dichtheid bewoog vrijwel mee, van 131 in 1990 via 85 in 2009 en 162 in 2016 naar 129 in 2025.
In 1990 waren Winterkoning, Koolmees en Merel de talrijkste soorten. De Winterkoning telde toen 486 territoria en in 2025 nog 294. De Merel ging van 283 naar 200. Ook grotere vogels verloren terrein in deze reeks. Van de Kauw bleven tussen 1990 en 2025 vijf van de 153 territoria over, van de Ekster twaalf van de 124. In 2025 werd in de gebruikte kavels geen territorium van de Fazant geregistreerd, tegenover 150 in 1990.
Daartegenover staat een flinke groei bij andere soorten. De Vink ging van 21 naar 394 territoria en was in 2025 de talrijkste standvogel in de selectie. De Pimpelmees nam toe van 132 naar 256, de Grote Bonte Specht van 33 naar 124 en de Boomkruiper van 25 naar 96. Cetti’s Zanger was in 1990 afwezig in de tellingen en kwam in 2025 op 80 territoria. Vrijwel dezelfde groepsdichtheid in 1990 en 2025 komt zo voort uit een duidelijk andere vogelgemeenschap.
De inzinking en het herstel worden duidelijker als je enkele jaren naast elkaar zet. De Koolmees ging van 222 territoria in 2009 naar 459 in 2016. In dezelfde jaren steeg de Merel van 284 naar 452 en de Winterkoning van 183 naar 405. De Vink ging van 159 naar 450. Het herstel van de groepslijn was in die jaren dus bij meerdere talrijke soorten tegelijk te zien. Daarna liepen hun aantallen weer uiteen. In 2025 bleef de Vink relatief talrijk, terwijl de Merel flink onder het niveau van 2016 lag.
Een standvogel moet ook in de winter voedsel en dekking vinden. Welke plekken daarvoor belangrijk zijn, verschilt tussen soorten. Een Boomkruiper zoekt voedsel op stammen en takken. Een Winterkoning gebruikt de lage begroeiing. Ook hebben bosvogels, struweelvogels en soorten van de waterkant in de broedtijd andere eisen. De groei van verscheidene bossoorten past bij meer geschikt opgaand bos, terwijl de vestiging van Cetti’s Zanger zich afspeelt in dichte, vaak vochtige begroeiing. Een gezamenlijk patroon in de winter ligt bij zo uiteenlopende soorten niet voor de hand.
Ook landelijk nam de Boomkruiper sinds 1990 toe. De uitbreiding van Cetti’s Zanger in Nederland helpt om de lokale vestiging in een breder verband te zien. Zulke ontwikkelingen kunnen tegelijk doorwerken in Meijendel, terwijl soorten als Fazant en Kauw daar een sterke afname laten zien. Het vergelijken van afzonderlijke soorten biedt daarom meer inzicht dan het naast elkaar zetten van totaalcijfers van verschillende gebieden. Sovon – Boomkruiper, Sovon – Cetti’s Zanger
Drie soorten tellen in de gewogen grafiek half mee, onder andere Roodborst en Blauwe Reiger. De overige 42 hebben gewicht 1,0. De grafieken beschrijven de dichtheid in het broedseizoen. Een telling in het voorjaar geeft geen uitsluitsel over waar de getelde dieren de voorafgaande winter doorbrachten. In de aparte TRIM-toets over 1958–2025 droegen 39 soorten bij in de volledige reeks en hadden 29 soorten in beide modelperioden een geschikte tijdreeks. In die laatste selectie veranderde de licht dalende richting bij beide wegingen als de Boomklever buiten de berekening bleef. De groepsontwikkeling hangt dus mede af van wat één soort in de lange reeks doet.
Zoals bij de andere groepen beïnvloeden de uitbreiding van het telgebied rond 1973 en de overgang naar BMP in 1984 de vergelijkbaarheid. De grafieken delen de territoria door het onderzochte oppervlak van dat jaar. Voor een duiding van pieken en inzinkingen is het zinvol eerst te bekijken welke soorten en kavels eraan bijdragen. De wintertellingen bieden eigen informatie over aanwezigheid in de winter, naast deze reeks van broedterritoria. Vergelijkbaarheid van de tellingen