Vink

De Vink is een vertrouwde bewoner van bomenrijke gebieden. Het mannetje heeft een roodbruine borst, blauwgrijze kop en opvallende witte vleugelstrepen. Het vrouwtje is grijzer en bruiner, maar draagt dezelfde witte tekening in vleugels en staart. Het vrouwtje bouwt het zorgvuldig gecamoufleerde nest; zij broedt, terwijl beide ouders de jongen verzorgen. Buiten de broedtijd bestaat het voedsel vooral uit zaden. De jongen krijgen voornamelijk insecten en andere kleine ongewervelden.

Vinken broeden in bossen, parken, landgoederen en tuinen met voldoende bomen en struiken. In herfst en winter worden de Nederlandse vogels aangevuld met grote aantallen uit noordelijker streken. In Meijendel was de soort lange tijd schaars. Met het ouder en omvangrijker worden van bos en struweel volgde een sterke uitbreiding. Inmiddels is de Vink er een algemene en nog altijd goed vertegenwoordigde broedvogel.

De Vink werd vroeger veel als kooivogel gehouden. Ook de traditionele vinkenzang en het vangen van trekkende vogels hebben hun sporen in de cultuurgeschiedenis nagelaten.

De landelijke broedpopulatie vertoont een positieve langetermijntrend. Voor Meijendel blijft behoud van gevarieerd bos belangrijk: oude bomen, een ontwikkelde struiklaag en open plekken leveren samen nestgelegenheid en voedsel. Grootschalig en gelijktijdig verwijderen van ondergroei maakt een gebied minder geschikt.

Bron: Sovon – Vink.