Ringmus

De Ringmus is vooral een vogel van kleinschalig boerenland, bosranden, erven en andere menselijke nederzettingen met bomen en struiken. Hij is minder sterk aan bebouwing gebonden dan de Huismus.

Ringmus en Huismus lijken oppervlakkig op elkaar, maar de Ringmus heeft een roodbruine kruin, een zwarte wangvlek, een kleinere bef en een smalle witte halsring. Mannetje en vrouwtje zien er hetzelfde uit.

Ringmussen nestelen in boomholten, nestkasten en soms in nissen van gebouwen. Beide ouders bouwen het nest van gras en stro, broeden de eieren uit en verzorgen de jongen. Buiten het broedseizoen trekken ze vaak samen met Huismussen, vinkachtigen en gorzen in groepen rond.

De Ringmus was lange tijd een kenmerkende broedvogel van het kleinschalige cultuurlandschap. Sinds de laatste decennia van de twintigste eeuw is de Nederlandse populatie sterk afgenomen. Ook de recente landelijke trend is nog duidelijk negatief.

In Meijendel zette de afname al rond het einde van de twintigste eeuw in. Aan het begin van deze eeuw werd voor het laatst een territorium vastgesteld. Daarmee is de Ringmus uit Meijendel verdwenen als regelmatige broedvogel.

Ringmussen blijven meestal het hele jaar in dezelfde omgeving. Vooral jonge vogels zwerven wat verder rond. In de winter kunnen Nederlandse vogels gezelschap krijgen van soortgenoten uit noordelijke en oostelijke gebieden. Goede wintervoedselplekken in zaadrijke ruigten, stoppelvelden en overhoekjes zijn daarom minstens zo belangrijk als geschikte nestplaatsen.

De belangrijkste problemen zijn het verdwijnen van heggen, houtwallen, ruige perceelranden, graanresten en andere zaadrijke plekken. In het broedseizoen zijn bovendien voldoende insecten nodig voor de jongen. Behoud van kleinschalige landschapselementen, minder bestrijdingsmiddelen, wintervoedsel en geschikte nestholten of nestkasten kunnen de soort helpen.

Bron: Sovon – Ringmus.