Twee verschillende berekeningen: vergelijk de binaire analyse met de gewogen gevoeligheidsanalyse.
Binaire analyse
Iedere geselecteerde soort telt volledig mee in de groepsdichtheid.
Gewogen gevoeligheidsanalyse
Primair groepslidmaatschap telt voor 1,0 en secundair lidmaatschap voor 0,5 mee.
Leeswijzer. De groepsgrafieken zijn beschrijvend. Zonder propagatie van de onzekerheid van de onderliggende soorten geven zij geen formele p-waarde, betrouwbaarheidsinterval of trendklasse.
Een Goudhaan kan zijn nest tussen fijne takken in een naaldboom hangen. Een Buizerd bouwt een stevig takkennest. Een Boomvalk kan een oud kraaiennest gebruiken. Al die nestplaatsen vallen in dezelfde groep. Bij 23 Meijendelse soorten is een plek tussen de takken van een boomkroon een gewone of geregeld gebruikte nestplaats. Een nest ín de stam, zoals dat van een Grote Bonte Specht, valt in de groep holenbroeders. Voor de groepslijn maakt dat onderscheid veel uit.
In de karteringen van Meijendel bedroeg de binaire dichtheid in 1990 ongeveer 54 territoria per km². In 2000 lag zij op 33, het laagste niveau sinds 1990. Daarna kwam een sterke opleving, tot ongeveer 101 in 2016. In 2022 was de dichtheid met 54 terug op het niveau van 1990. Drie jaar later stond zij op 69. Gewogen is hetzelfde verloop herkenbaar, van 42 in 1990 naar 24 in 2000, 81 in 2016 en 54 in 2025.
Aan het begin van die vergelijking bepaalden Houtduif, Roek en Ekster het beeld. In 1990 waren ze samen goed voor 702 van de 959 territoria. In 2025 resteerden binnen deze selectie 32 territoria van Houtduif en 12 van Ekster. De Roek werd dat jaar niet meer als broedvogel geregistreerd. Die terugval ging samen met een omgekeerde ontwikkeling bij de Vink. De soort ging van 21 territoria in 1990 naar 394 in 2025. Ook Buizerd en Grote Lijster droegen in 2025 meer bij dan in 1990.
De grootste verandering kwam van de Aalscholver. In 1990 was er één territorium, in 2016 waren het er 865 en in 2025 nog 533. In 2016 was dat bijna de helft van de 1.786 territoria. In 2022 kwamen de Aalscholvers op 215 territoria uit, terwijl de Vink 402 territoria telde. Het verschil tussen die jaren laat zien hoe een kolonie in een klein deel van Meijendel het beeld van een hele nestgroep kan veranderen. In de gewogen grafiek telt de Aalscholver volledig mee en de Vink voor de helft.
Het totaal van twee jaren vergelijken kan daardoor een verkeerde indruk geven van het bos. Trek je de Aalscholver af van de binaire jaartotalen, dan resteren in 1990 958 territoria en in 2025 693. In het volledige groepstotaal nam het aantal juist toe van 959 naar 1.226. Die eenvoudige vergelijking gaat over twee teljaren. Zij geeft vooral aan hoeveel het uitmaakt of de kolonievogel in de vergelijking zit.
Ook buiten de kolonie verschillen de eisen. Een hoog, stevig takkenstelsel biedt ruimte aan een roofvogelnest. Voor kleine zangvogels zijn fijn vertakte of goed beschutte delen van de kroon van belang. Gaai, Vink en Zanglijster vinden nestgelegenheid in weer andere delen van bos en bosrand. Als bomen ouder worden kan het aanbod van zulke plekken veranderen. De groepsdichtheid verenigt soorten die tegelijk onder invloed staan van voedsel, nestkeuze en ontwikkelingen buiten het bos.
De Gaai is een goed tegenvoorbeeld bij de grote verschuivingen. In 1990 werden er 68 territoria geteld, in 2000 waren het er 81 en in 2025 nog 61. Terwijl de hele groep tussen 1990 en 2000 kromp en daarna sterk groeide, bewoog de Gaai op kleinere schaal. Ook het verdwijnen van de Roek verdient een afzonderlijke blik. Met 201 territoria in 1990 kon één kolonievogel toen al veel gewicht in de schaal leggen, jaren voordat de Aalscholver die rol overnam.
De landelijke broedvogelreeksen geven context bij enkele van de grootste verschuivingen. De toename van de Vink in Meijendel past bij de landelijke groei sinds 1990. De Houtduif nam landelijk over die lange periode af, maar de terugval in deze Meijendelreeks is veel sterker. Voor de Aalscholver is een vergelijking met afzonderlijke kolonies informatiever dan een vergelijking met alle Nederlandse broedvogels samen. Sovon – Vink, Sovon – Houtduif, Sovon – Aalscholver
De Aalscholver komt ook terug bij de viseters. Daar bepaalt het dieet zijn plaats in de groep, hier de nestplaats. De stijging bij boomkroonbroeders en het latere herstel bij viseters delen daarmee een belangrijke lokale oorzaak.
De twee dichtheidsgrafieken omvatten 23 soorten. In de aparte TRIM-toets over 1958–2025 hadden 21 soorten een bruikbare bijdrage in de volledige reeks en elf een bruikbare reeks in beide modelperioden. In de volledige gewogen TRIM-reeks sloeg de stijgende richting om als de Aalscholver werd weggelaten. De selectie van elf soorten hield bij die toets haar stijgende richting. De dichtheidsgrafiek en de toets komen zo op verschillende manieren bij dezelfde vraag uit: welke soorten dragen de uitkomst? Voor de historische lijn tellen bovendien de uitbreiding van het telgebied rond 1973 en de overstap naar BMP in 1984 mee. Vergelijkbaarheid van de tellingen