Twee verschillende berekeningen: vergelijk de binaire analyse met de gewogen gevoeligheidsanalyse.
Binaire analyse
Iedere geselecteerde soort telt volledig mee in de groepsdichtheid.
Gewogen gevoeligheidsanalyse
Primair groepslidmaatschap telt voor 1,0 en secundair lidmaatschap voor 0,5 mee.
Leeswijzer. De groepsgrafieken zijn beschrijvend. Zonder propagatie van de onzekerheid van de onderliggende soorten geven zij geen formele p-waarde, betrouwbaarheidsinterval of trendklasse.
In een duindoornstruik kan een Grasmus broeden, terwijl in een beschutte rand een Merel nestelt. Beide horen bij de struweelbroeders. Voor deze groep van zestien soorten geeft de plaats van het nest de doorslag. Een Fitis kan zijn voedsel in dezelfde struiken zoeken en toch bij de grondbroeders horen doordat het nest doorgaans op de bodem ligt. Dertien soorten gebruiken houtig struweel als gewone nestplaats. Putter, Roodborst en Vink gebruiken het geregeld naast andere nestplaatsen en tellen in de gewogen grafiek voor de helft mee.
In de Meijendelse karteringen nam de binaire dichtheid toe van 96 territoria per km² in 1990 tot 146 in 2025. De lijn liep van 81 in 1991 via 125 in 2000 terug naar 88 in 2008. Daarna volgde een herstel tot ongeveer 169 in 2016 en 2017. Vanaf die top lag de dichtheid lager. Ook zo kwam de groep in 2025 ruim boven het niveau van 1990 uit. De gewogen grafiek laat dezelfde grote beweging zien, van 88 in 1990 via 148 in 2016 naar 125 in 2025.
De groep van 1990 was in hoge mate die van de Heggenmus. Met 487 territoria was deze soort toen veruit de talrijkste. In 2025 waren dat er 287. Ook Merel en Goudvink namen over deze periode af, van 283 naar 200 en van 35 naar twee territoria. De Kneu kwam met 47 in 1990 en 48 in 2025 ongeveer op hetzelfde niveau uit. Wie alleen de stijgende groepslijn bekijkt, mist dus een belangrijk deel van wat er in het struweel is veranderd.
Aan de andere kant staan Grasmus, Zwartkop en Tuinfluiter. In de karteringen van 1990 en 2025 ging de Grasmus van 277 naar 520 territoria. De Zwartkop steeg van 103 naar 378 en de Tuinfluiter van 44 naar 211. De Vink maakte met een toename van 21 naar 394 territoria de grootste sprong. In de gewogen reeks telt die groei half mee. Ook dan blijft de toename goed zichtbaar. Vooral de groei van de Grasmus, Zwartkop en Tuinfluiter geeft die uitkomst ecologisch betekenis voor de struweelbroeders.
Die soorten vertellen verschillende dingen over het duin. Een Grasmus kan terecht in lage struiken naast open terrein en ruigte. De Zwartkop gebruikt ook hogere begroeiing en bosranden. Een dichte struik kan een beschutte nestplaats bieden, terwijl dezelfde vogel voor voedsel afhankelijk is van de rand of van open vegetatie ernaast. Een verandering in de hoeveelheid struweel is dus maar één kant van het verhaal. Hoogte, dichtheid, ouderdom en de overgang naar grasland of bos maken uit voor de soorten die er een territorium vinden.
Ook de top van 2017 verdient een blik op de afzonderlijke soorten. De Vink was toen met 497 van de 2.995 territoria de talrijkste soort in de binaire telling, iets talrijker dan de Grasmus met 474. In 2025 stonden die twee weer in omgekeerde volgorde. In de gewogen grafiek valt de top al in 2016. Dat verschil van één jaar laat zien hoe sterk een algemene vogel van bos en struweel de binaire grafiek kan kleuren, terwijl de ontwikkeling over meerdere jaren herkenbaar blijft.
De landelijke broedvogelreeksen bieden enig perspectief. Grasmus en Zwartkop namen sinds 1990 ook landelijk toe. De afname van de Heggenmus in Meijendel past bij de landelijke richting. Voor een soort als Grasmus kunnen daarnaast omstandigheden tijdens trek en overwintering meewegen. Een lokale toename kan tegelijk passen bij geschikt struweel en bij ontwikkelingen buiten het duin. De overeenkomsten tussen de landelijke en lokale reeksen helpen om die mogelijkheden naast elkaar te leggen. Sovon – Grasmus, Sovon – Zwartkop, Sovon – Heggenmus
De binaire grafiek telt alle geselecteerde territoria volledig mee. De gewogen grafiek maakt de bijdrage van de drie soorten met meer keuze in nestplaats kleiner. De gewogen cijfers zijn rekenwaarden. In de afzonderlijke TRIM-toets over 1958–2025 leverden alle zestien soorten in beide modelperioden een bruikbare reeks. Bij beide wegingen en bij het één voor één weglaten van soorten bleef de richting stijgend. Daarmee is de toename breed genoeg om ook buiten de ontwikkeling van de Vink of een van de andere talrijke soorten zichtbaar te blijven.
Het onderzochte oppervlak werd rond 1973 uitgebreid tot vrijwel heel Meijendel, en vanaf 1984 veranderde de telmethode. De vergelijking tussen 1990 en 2025 ligt aan dezelfde kant van die overgangen. De afzonderlijke soortgrafieken maken hier vooral zichtbaar welke vogels het herstel na 2008 droegen. Voor de betekenis in het veld helpt het om jong, laag struweel en hoger begroeide randen afzonderlijk te bekijken. Die verschillen verdwijnen in het totaal van de groep. Vergelijkbaarheid van de tellingen