Twee verschillende berekeningen: vergelijk de binaire analyse met de gewogen gevoeligheidsanalyse.
Binaire analyse
Iedere geselecteerde soort telt volledig mee in de groepsdichtheid.
Gewogen gevoeligheidsanalyse
Primair groepslidmaatschap telt voor 1,0 en secundair lidmaatschap voor 0,5 mee.
Leeswijzer. De groepsgrafieken zijn beschrijvend. Zonder propagatie van de onzekerheid van de onderliggende soorten geven zij geen formele p-waarde, betrouwbaarheidsinterval of trendklasse.
Tjiftjaf, Kleine Mantelmeeuw en Boomleeuwerik delen geen broedhabitat. Wel trekt een groot deel van de Nederlandse broedpopulatie van deze soorten naar wintergebieden op betrekkelijk korte afstand. Voor deze indeling gaat het om West- en Zuid-Europa en het Middellandse Zeegebied, inclusief de Noord-Afrikaanse Middellandse Zeekust. Onder de veertien soorten zitten ook vogels waarvan slechts een deel geregeld trekt. Dat geldt voor de Merel. Haar plek in beide groepen weerspiegelt de combinatie van blijven en wegtrekken binnen één broedpopulatie. EURING – Migration Atlas
Het meest opvallende deel van de grafiek ligt in de jaren tachtig. In 1985 telde de groep 7.399 territoria, waarvan 5.075 van de Zilvermeeuw en 1.966 van de Kleine Mantelmeeuw. De twee meeuwen leverden samen 95% van de territoria. De binaire dichtheid lag dat jaar op ongeveer 417 territoria per km². De gewogen dichtheid kwam op 269 uit. De Kleine Mantelmeeuw telt daar volledig mee, de Zilvermeeuw voor de helft. In beide berekeningen tekent zich de geschiedenis van de lokale meeuwenkolonies (lees meer) af. De meeuwenkolonie van Meijendel
Ook het verschil tussen 1990 en 1991 kwam vooral van de meeuwen. De binaire dichtheid viel in één jaar terug van 114 naar 38 territoria per km². De Kleine Mantelmeeuw ging van 981 naar 140 territoria, en de Zilvermeeuw verloor haar plaats tussen de talrijkste soorten. Na de scherpe terugval groeide de groep geleidelijk, met tussentijdse inzinkingen. Zij kwam in 2025 uit op ongeveer 90 territoria per km². De gewogen lijn laat hetzelfde herstel zien, van ongeveer 30 in 1991 tot 84 in 2025.
Voor die groei waren heel andere soorten verantwoordelijk. In de Meijendelse karteringen ging de Tjiftjaf van 162 territoria in 1990 naar 755 in 2025, de Zwartkop van 103 naar 378. De Boomleeuwerik kwam van nul op 191. Samen leverden deze drie soorten in 2025 1.324 van de 1.599 territoria. De Merel daalde tussen 1990 en 2025 van 283 naar 200 territoria. Van de twee meeuwensoorten bleef in 2025 elk één territorium over. De dichtheid naderde weer het niveau van 1990 dankzij een groep die inmiddels vooral uit zangvogels bestond.
Binnen die zangvogels is er opnieuw een verschil. De Boomleeuwerik zoekt de open delen van het duin op. Tjiftjaf en Zwartkop vinden broedgebied in hogere begroeiing, struweelranden en bos. Dat hun aantallen tegelijk kunnen toenemen, maakt de groep interessant. Het herinnert er ook aan dat herstel van een groepslijn meerdere lokale ontwikkelingen tegelijk kan omvatten. Een verklaring vanuit de wintergebieden vraagt daarnaast om kennis van waar de Meijendelse broedvogels precies overwinteren, en in welke aantallen.
De Kneu geeft nog een ander beeld. In 1990 waren er 47 territoria, in 2000 74 en in 2025 weer 48. De sterke groei van de Tjiftjaf en Zwartkop is bij deze soort dus nauwelijks terug te vinden. Ook de tijdstippen verschillen. De Zwartkop stond in 2019 met 409 territoria bovenaan in de groep. De Tjiftjaf telde er toen 398 en was zes jaar later met 755 territoria veruit de talrijkste. Achter het gezamenlijke herstel zitten soorten die in verschillende jaren het meest bijdragen.
De landelijke toename van Tjiftjaf, Zwartkop en Boomleeuwerik sinds 1990 komt overeen met hun ontwikkeling in de Meijendelse tellingen. Bij de Zilvermeeuw is de landelijke richting over dezelfde lange periode dalend. In Meijendel was de terugval veel sterker geconcentreerd rond het wegvallen van de kolonie. De soortreeksen laten dus zowel landelijke overeenkomsten zien als lokale verschuivingen die in de landelijke cijfers minder scherp uitkomen. Sovon – Tjiftjaf, Sovon – Zwartkop, Sovon – Boomleeuwerik, Sovon – Zilvermeeuw
In de binaire grafiek tellen alle veertien soorten volledig mee. In de gewogen grafiek tellen zes soorten, waaronder Merel en Zilvermeeuw, voor de helft mee. De afzonderlijke TRIM-toets over 1958–2025 gebruikte twaalf soorten, waarvan elf in beide modelperioden een bruikbare reeks hadden. In die laatste selectie kon het weglaten van Kleine Mantelmeeuw de dalende richting in de gewogen analyse doen omslaan. Dat helpt verklaren waarom een herstel van de dichtheid sinds 1991 kan samengaan met een daling in een analyse die verder terugkijkt en de soorten anders combineert.
De dichtheden zijn berekend over het in elk jaar onderzochte oppervlak. Rond 1973 werd dit uitgebreid tot vrijwel heel Meijendel. Vanaf 1984 werd volgens BMP geteld. In deze groep loont het om eerst naar de kolonieperiode te kijken en daarna naar de soortgrafieken van de zangvogels. Zo blijven de twee ontwikkelingen herkenbaar. Wie de trek zelf wil volgen, vindt in de Europese ringgegevens informatie over verplaatsingen die de broedvogelkartering van Meijendel niet registreert. Vergelijkbaarheid van de tellingen