Zwarte Roodstaart

De Zwarte Roodstaart is oorspronkelijk een vogel van droge, rotsachtige gebieden. Gebouwen, industrieterreinen, bouwplaatsen en stenige stadsranden vormen een bruikbaar alternatief. Vanaf een hoge zangpost overziet hij open plekken waar hij naar voedsel zoekt.

Het mannetje is overwegend roetzwart met een lichte vleugelvlek; het vrouwtje is grijzer. Beide hebben de kenmerkende roestkleurige staart, die voortdurend trilt.

Het nest wordt gebouwd op richels en in spleten, onder dakpannen of in andere beschutte holten. Het voedsel bestaat vooral uit insecten en andere kleine ongewervelden, aangevuld met bessen. Veel Nederlandse broedvogels trekken in het najaar naar Zuidwest-Europa en Noord-Afrika, maar overwintering in Nederland komt steeds vaker voor.

De Zwarte Roodstaart heeft zich in de twintigste eeuw vanuit Oost- en Zuid-Nederland naar het westen uitgebreid. Landelijk is de populatie op lange termijn ongeveer stabiel, met recent een toenemende trend.

In Meijendel was de soort lange tijd onregelmatig aanwezig. De territoria van de afgelopen jaren passen bij de uitbreiding in West-Nederland. Het blijft er vooral een schaarse broedvogel van gebouwen en andere stenige plekken.

Bouwplaatsen kunnen tijdelijk sterk lijken op het oorspronkelijke rotslandschap: kale grond, puin, hoogteverschillen, richels en open vegetatie leveren zowel zangposten als voedselplekken op. Zodra een terrein volledig wordt bebouwd en strak ingericht, kan die geschiktheid weer verdwijnen.

De soort is landelijk niet bedreigd, maar afzonderlijke nestplaatsen kunnen bij renovatie of sloop verloren gaan. Behoud van toegankelijke nissen, rustige richels en insectenrijke open grond helpt de soort. Bij werkzaamheden aan een bezette broedplaats moet verstoring tijdens het broedseizoen worden voorkomen.

Bron: Sovon – Zwarte Roodstaart.