Wintertaling

De Wintertaling is de kleinste Europese eend. Het mannetje heeft in prachtkleed een kastanjebruine kop met een grote groene oogvlek en een opvallend geel-zwart achtereinde. Beide geslachten hebben een groene vleugelspiegel; het vrouwtje is verder overwegend bruin getekend.

Wintertalingen zijn schuw en vliegen bij verstoring snel en wendbaar op. Ze zoeken hun voedsel aan het oppervlak van zeer ondiep water en op slikranden. Daar zeven ze vooral zaden, kleine wormen, slakken en andere ongewervelden uit water en modder.

De soort broedt bij zoet of brak water, zoals duinplassen, vennen en poelen met dicht begroeide oevers. Het goed verborgen nest ligt soms op enige afstand van open water. Het vrouwtje broedt en begeleidt de jongen.

De Wintertaling is het hele jaar in Nederland aanwezig, maar is vooral buiten het broedseizoen talrijk. Dan verblijven grote aantallen op ondiepe plassen, slikken, moerassen en langs grote wateren.

Als broedvogel neemt de soort landelijk al lange tijd af. Verdroging en het verdwijnen van rustige, ondiepe wateren spelen daarbij een belangrijke rol. Ook in Meijendel is de Wintertaling veel schaarser geworden en worden tegenwoordig slechts incidenteel territoria vastgesteld.

Bij gevaar stijgen Wintertalingen vrijwel rechtstandig op. Een groep kan daarna als één geheel zeer snelle bochten maken. Deze wendbaarheid is een aanpassing aan het leven op kleine, vaak door riet en struiken omgeven wateren.

Behoud van ondiepe wateren, modderige oevers en moerasvegetaties is belangrijk. Een hoog en natuurlijk waterpeil voorkomt dat broedplaatsen in het voorjaar uitdrogen. Vanwege hun schuwheid hebben Wintertalingen daarnaast rustige zones nodig waar recreatie en andere verstoring beperkt blijven.

Bron: Sovon – Wintertaling.