Houtsnip

De Houtsnip is een plompe steltloper die zich vooral thuisvoelt in vochtige bossen met voldoende ondergroei en open plekken. De roodbruine bovenzijde met fijne tekening biedt uitstekende camouflage. Platgedrukt tegen de bosbodem valt de vogel nauwelijks op en vliegt hij vaak pas bij direct gevaar op.

De ogen staan ver naar achteren op de kop, waardoor de Houtsnip vrijwel rondom zicht heeft. Overdag houdt hij zich meestal schuil; in de schemering wordt hij actief.

In het voorjaar voeren mannetjes trage baltsvluchten boven het bos uit. Daarbij laten ze knorrende en hoge fluitende geluiden horen. Het nest is een eenvoudig, met bladeren bekleed kuiltje. Het vrouwtje broedt en verzorgt de jongen. Met de lange snavel zoekt de Houtsnip in vochtige grond naar wormen, insectenlarven en slakken.

Houtsnippen broeden vooral in grotere bossen met open plekken, een plaatselijk natte bodem en een goed ontwikkelde humuslaag. De soort is lastig te inventariseren: het aantal baltsende mannetjes is geen directe maat voor het aantal broedende vrouwtjes. Daardoor blijven landelijke en regionale trends onzeker.

In de duinstreek nam de soort in de tweede helft van de twintigste eeuw sterk af. Ook in Meijendel daalde het aantal territoriale vogels fors. Inmiddels lijkt de soort zich op een laag niveau te handhaven.

Tijdens de voorjaarstrek valt de Houtsnip weinig op. In het najaar en tijdens koude-invallen kunnen echter plotseling veel vogels verschijnen. Bij vorst zoeken ze plekken waar de bodem zacht blijft, omdat bevroren grond het zoeken naar regenwormen onmogelijk maakt.

Houtsnippen hebben rustige bossen nodig met vochtige, voedselrijke bodems, een strooisellaag, ondergroei en kleine open plekken. Verdroging en eenvormig bosbeheer verminderen de kwaliteit van het leefgebied. Gefaseerd beheer en het behouden van vochtige laagten en structuurrijke bosranden zijn gunstig.

Bron: Sovon – Houtsnip.