Watersnip

De Watersnip is een typische snip met een zeer lange snavel. De opvallende strepen op kop en rug en de gebandeerde flanken bieden op de grond uitstekende camouflage. Hij vertrouwt sterk op die schutkleur en vliegt vaak pas op wanneer een wandelaar dichtbij komt. Dan stijgt hij luid roepend en zigzaggend op.

Watersnippen zijn sterk gebonden aan natte, zachte bodems. Met hun lange snavel zoeken ze naar wormen, slakken, larven en andere ongewervelden. Opdroging maakt de bodem niet alleen voedselarmer, maar ook te hard om in te boren.

Geschikt broedgebied bestaat uit een kleinschalig mozaïek van pollen, natte laagten, greppels, drassige slootkanten en niet te korte vegetaties van grassen, zeggen of russen. Het goed verborgen nest ligt op de grond, meestal dicht bij water. Beide ouders verzorgen de jongen.

De Watersnip is in Nederland het hele jaar te zien. Nederlandse broedvogels trekken deels naar Zuidwest-Europa, terwijl vogels uit noordelijker streken hier doortrekken of overwinteren.

Als broedvogel is de Watersnip sinds het midden van de twintigste eeuw sterk afgenomen en uit grote delen van Nederland verdwenen. De recente landelijke trend is op een laag niveau stabiel, maar de soort blijft afhankelijk van een hoge grondwaterstand en natte, kruidenrijke vegetaties.

In Meijendel is de Watersnip geen vaste broedvogel. Slechts incidenteel wordt een territorium vastgesteld. Tijdens de trek kan de soort verschijnen bij natte valleien, plasranden en modderige plekken met voldoende dekking.

Tijdens de baltsvlucht maakt het mannetje een opvallend, mekkerend geluid. Dit ontstaat niet met de stem, maar door de buitenste staartveren. Tijdens een steile duikvlucht worden deze veren gespreid en door de luchtstroom in trilling gebracht. Voor dit gedrag wordt ook de Engelse term drumming gebruikt.

Behoud en herstel van natte leefgebieden zijn voor de Watersnip essentieel. Belangrijk zijn een hoog en natuurlijk waterpeil, zachte voedselrijke bodems, voldoende dekking en geleidelijke overgangen tussen ondiep water en natte vegetatie. Ontwatering, intensief maaibeheer en het verdwijnen van drassige slootkanten maken gebieden ongeschikt. Ook jacht langs de trekroute vormt internationaal een risico.

Bron: Sovon – Watersnip.