Waterral

De Waterral leeft voornamelijk in dichtbegroeide moerassen en natte oevervegetaties. Het tengere, zijdelings afgeplatte lichaam maakt het mogelijk zich gemakkelijk tussen rietstengels te bewegen.

Bij gevaar vliegt de vogel met tegenzin en meestal slechts over korte afstand weg. Hij zoekt liever de beschutting van het riet. Bij het lopen wipt hij soms met de staart, waardoor de witte onderstaartveren zichtbaar worden.

De soort laat zich zelden goed zien, maar verraadt zich door een kenmerkende, gillende roep die aan een mager speenvarken doet denken. Het nest wordt door beide ouders in dichte vegetatie gebouwd; beide broeden en verzorgen de jongen.

Waterrallen broeden verspreid door Nederland in zoet- en brakwatermoerassen. Zowel de broedvogel- als watervogeltrend is landelijk toenemend. Buiten de broedtijd wordt de Nederlandse populatie aangevuld met vogels uit Noord- en Oost-Europa.

In Meijendel is de Waterral een regelmatige broedvogel van natte, dichtbegroeide terreindelen. De aantallen wisselen sterk van jaar tot jaar en kunnen reageren op winterweer en waterstanden.

Koude winters gevolgd door een droog voorjaar kunnen een duidelijke terugval veroorzaken. Na milde winters en natte voorjaren kunnen de aantallen juist hoger zijn. Ook in de Meijendelreeks zijn zulke sterke schommelingen zichtbaar.

De vergelijking met andere wintergevoelige standvogels blijft interessant, maar overeenkomstige grafieken bewijzen niet dat precies hetzelfde mechanisme de veranderingen heeft veroorzaakt.

De landelijke staat van instandhouding is gunstig. Lokaal blijft behoud van natte, dichte oevervegetaties belangrijk. Verdroging, verbossing en het gelijktijdig verwijderen van alle riet- of oevervegetatie kunnen kleine broedplaatsen ongeschikt maken. Gefaseerd beheer en voldoende rust verdienen daarom de voorkeur.

Bron: Sovon – Waterral.